حسام ســرا

ابوموسي وجزاير مصنوعي امارات

Fri, 18 May 2012 20:44:00 GMT

عكس هوايي از جزيره ابوموسي

جزايرمصنوعي امارات دركنار ابوموسي وتنبان!

وقتي خدا زن را آفريد...

Tue, 15 May 2012 14:32:00 GMT

وقتي خدا زن را آفريد، او تا دير وقت روز ششم کار مي کرد. يکي از فرشتگان نزد خدا آمد و عرض کرد: چرا اينهمه زمان صرف اين مخلوق مي کنيد؟ خداوند فرمود: آيا از تمام خصوصياتي که براي شکل دادنش مي خواهم در او بکار ببرم اطلاع داريد؟ او بايد قابل شستشو باشد، اما نه از جنس پلاستيک، بايد بيش از دويست قسمت متحرک داشته باشد که در نهايت ظرافت، کارشان قابل تعويض باشد. او بايد در آن واحد غذاهاي بسيار بپزد و در آن واحد چند کودک را در آغوش کشد آغوشش بايد دردهاي بسياري را دوا کند از زانوي زخمي شده تا... قلب شکسته و همه اينها را فقط با دو دست انجام خواهد داد... فرشته متحير مانده بود ..."با دو دست ؟ " امکان ندارد ؟"و اين طرح براي همه آنها است؟!کار سختي است براي يک روز چرا فردا تمامش نمي کنيد؟" خدا فرمود: اينکار را نخواهم کرد و خيلي زود اين موجود را که محبوب دلم است، کامل خواهم کرد. وقتي که ناخوش است، از خودش مراقبت مي کند. او مي تواند 18 ساعت در روز کار کند. فرشته نزديکتر آمد و زن را لمس کرد. ”اما اي خدا، او را بسيار لطيف آفريدي.“ خداوند فرمود: بله او لطيف است، اما او را قوي نيز ساخته ام. نمي تواني تصور کني که او چه سختيهايي را مي تواند تحمل کند و بر آن فائق شود. فرشته پرسيد آيا او مي تواند فکر کند؟ خدا فرمود :"نه تنها مي انديشد ؛ بلکه مي آموزد استدلال مي کند و نتيجه مي گيرد." فرشته گونه زن را لمس ..‎ ‎کرد ، "خداوندا اين مخلوق چکه مي کند .شايد بارش را سنگين کرده اي." خداوند فرمود:"نه چکه نمي کند اين اشک است" فرشته پرسيد:"اشک براي چيست؟ و خداوند فرمود: ”اشکها وسيله او براي بيان غم هاو ترديدهايش، عشق اش و تنهايي اش، تحمل رنجها و غرور اش است.“ اين گفته فرشته را بسيار تحت تأثير قرار داد و گفت ”خدايا تو نابغه اي. خداوند گفت :"درست مي گويي زن قدرتي دارد که همه را به شگفتي در مي آورد. او مشکلات بسياري را حل مي کند، بارهاي سنگيني را بر دوش مي کشد ،خوشبختي مي آفريند، عشق مي ورزد و معتقد است . مي خندد وقتي در دل فرياد مي کشد ، مي خواند، وقتي در دل مي گريد ،مي گريد در نهايت شوق و مي خندد در نهايت ترس . براي اعتقادش مي جنگد و در مقابل بي عدالتي مي ايستد براي تداوم خانواده از خود گذشتگي مي کند، دوست بيمار را به طبيب مي رساند و عشق او مشروط به چون و چرا نيست. زن از شادماني ديگران شادي مي کند، از تولد کودک ديگري و ازدواج بيگانه لذت مي برد، از مرگ انساني ديگر قلبش مي شکند، و در ناگواري ها سنگ صبور است. با اين همه در مصائب، نيروي خود را باز مي گيرد و زندگي را دوباره مي سازد. اما .... او فقط يک اشکال دارد: فراموش مي کند که چه ارزشي دارد.

برگرفته از اينترنت

انتخابات درايران ،افغانستان،اروپا

Sat, 12 May 2012 20:25:00 GMT

سال 76 نماينده فرماندار دربرگزاري انتخابات رياست جمهوري بودم. از صبح تاظهر مانند انتخابات پيشين روند امور عادي بود بعدازظهر هجوم مردم براي رأي دادن شگفت انگيزبود ناظران مانند هميشه برروند اجرايي كارها نظارت داشتند، طبق قانون، اعضاي شعبه ي اخذ رأي ونمايندگان كانديداها وناظران نمي توانستند درنوشتن رأي براي افراد بيسواد اقدام كنند، رأي دهنده بايد كسي راباخودمي آورد يا از يكي از رأي دهندگان مي خواست برايش بنويسد،اين توافقي بود بين رأي دهنده وفرد اجيرشده! ناظران حق مشاهده رأي راهم نداشته وندارند .

در آن روز يكي از ناظران كه ازاتفاق محلي هم بود وهمه را مي شناخت خود را به افراد بي سواد نزديك مي كرد وفرايند نوشتن رأي ونام نامزد مورد نظر را مشاهده مي نمود تا خداي ناكرده حقي ضايع نگردد!!

يكي دوبار محترمانه از او خواستم اين كار را ادامه ندهد بار سوم با قاطعيت گفت : به ما گفته اندنگاه كنيم! گفتم :آقاي محترم! رأي،مخفي است، اگر فرد بيسوادي به كسي اطمينان دارد از او مي خواهد برايش بنويسد،اين توافقي اخلاقي بين آن دوفرد است ونگاه كردن شما مخفي بودن انتخاب را زيرسئوال مي برد ... نگاه سردش حاكي از قانع نشدن بود ... دوباره گفت: به ما گفته اند نگاه كنيم... به چشمانش خيره شدم وباقاطعيت گفتم : به ماهم گفته اند اگر ناظران خواستند چنين كاري انجام دهند شماموظفيد نگذاريد!

پاسخي نداشت كم كم آرام گرفت وسرجايش نشست ...

از آن تاريخ تاكنون15 سال مي گذرد قبل از آن هم انتخابات بسياري در ايران انجام شده است اما انگار اين مخفي بودن رأي چيزي بوده كه كمتر به آن پرداخته اند .به صحنه هاي نوشتن رأي درهمه جاي ايران نگاه كنيد...

ميز زهوار دررفته اي كه در ازدحام جمعيت لبريز از رأي دهندگان است وهركس باكمترين مزاحمتي مي تواند رأي ديگران را به نظاره بنشيند.

وقتي تلويزيون انتخابات افغانستان را نشان مي داد كه با كارتُن هاي كاغذي اتاقكي براي نوشتن رأي درست كرده بودند آرزو كردم كاش دراين مورد خاص از افغانها مي آموختيم ..

وقتي كشورهاي ديگر اروپايي وامريكايي را درروز انتخابات ديدم مشخص بود كه مخفي بودن رأي براي مسئولان ومردم امري بديهي به حساب مي آيد ...

34 سال از پيروزي انقلاب درايران مي گذرد پيش از انقلاب هم دراين سرزمين انتخابات برگزارمي شده است(كيفيت برگزاري ،آزادبودن انتخابات،شيوه انتخاب شدن افراد وقدرت برگزيدگان موضوع ديگري است) آيا در اين همه سال كسي به فكر سلامت نوشتن رأي بوده است ؟ آيا مشاهده رأي ديگران توسط هرفرد ديگري قانوني است؟آيا فراهم كردن اتاقكي مقوايي، يا پرده اي پارچه اي، هزينه زيادي به كشور تحميل مي كند؟آيا اصلا" اين موضوع اهميت بحث كردن دارد يانه؟نظرشما چيست ؟بايد از افغانها بياموزيم؟...

شناخت خارجي ها...

Fri, 11 May 2012 13:47:00 GMT

پدرم هميشه مي‌گويد "اين خارجي‌ها که الکي خارجي نشده‌اند خيلي کارشان درست بوده که توي خارج راهشان داده‌اند" البته من هم مي‌خواهم درسم رابخوانم؛ پيشرفت کنم؛سيکلم را بگيرم و بعد به خارج بروم .
ايران با خارج خيلي فرغ دارد. خارج خيلي بزرگتر است. من خيلي چيزها راجب به خارج مي‌دانم
تازه دايي دختر عمه پسر همسايه‌مان در آمريکا زندگي مي‌کند براي همين هم پسر همسايه‌مان آمريکا را مثل کف دستش مي‌شناسد. او مي‌گويد "در خارج آدم‌هاي غوي کشور را اداره مي‌کنند" مثلن همين "آرنولد" که رعيس کاليفرنيا شده است.
ما خودمان در يک فيلم ديديم که چطوري يک نفره زد چند نفر را لت و پار کرد و بعد... البته آن قسمت‌هاي بي‌تربيتي فيلم را نديديم اما ديديم...که چقدر زورش زياد است، بازو دارد اين هوا. اما در ايران هر آدم لاغر مردني را مي گذارندمدير بشود. خارجي‌ها خيلي پر زور هستند و همه‌شان بادي ميل دينگ کار مي‌کنند. همين برج‌هايي که دارند نشان مي‌دهد که کارگرهايشان چقدر قوي هستند و آجر را تا کجا پرت کرده‌اند. ما اصلن ماهواره نداريم اگر هم داشته باشيم؛ فقط برنامه‌هاي علمي آن را نگاه مي‌کنيم تازه من کانال‌هاي ناجورش را قلف کرده‌ام تا والدينم خداي نکرده از راه به در نشوند.

در اينجا اصلن استعداد ما کفش نمي‌شود و نخبه‌هاي علمي کشور مجبور مي‌شوند فرار مغزها کنند.
اما در خارج کفش مي‌شوند مثلاً اين "بيل گيتس" با اينکه اسم کوچکش نشان مي‌دهد که از يک خانواده کارگري بوده، اما تا مي‌فهمند که نخبه است به او خيلي بودجه مي‌دهند و او هم برق را اختراع مي‌کند. پسر همسايه‌مان مي‌گويد اگر او آن موقع برق را اختراع نکرده بود؛ شايدما الان مجبور بوديم شب‌ها توي تاريکي تلويزيون تماشا کنيم.

از نظر فرهنگي، ما ايراني‌ها خيلي بي‌جمبه هستيم.. ما خيلي تمبل و تن‌پرور هستيم و حتي هفته‌اي يک روز را هم کلاً تعطيل کرده‌ايم.
شايد شما ندانيد اما من خودم ديشب از پسر همسايه‌مان شنيدم که در خارج جمعه‌ها تعطيل نيست. وقتي شنيدم نزديک بود از تعجب شاخدار شوم. اما حرف‌هاي پسر همسايه‌مان از بي بي سي هم مهمتر است ما ايراني‌ها ضاتن آي کيون پاييني داريم مثلن پدرم هميشه به من مي‌گويد "تو به خر گفته‌اي زکي". ولي خارجي‌ها تيز هوش هستند. پسر همسايه‌مان مي‌گفت در آمريکا همه بلدند انگليسي صحبت کنند، حتا بچه کوچولوها هم انگليسي بلدند. ولي اينجا متعسفانه مردم کلي کلاس زبان مي‌روند و آخرش هم بلد نيستنديک جمله ساده I lav u بنويسندواقعن جاي تعسف دارد!!!!!!!!!

برگرفته از جست وجوهاي اينترنتي قبلي كه نشاني اش را به ياد ندارم

يك تصوير وهزاران تفسير

Wed, 09 May 2012 01:07:00 GMT

شما چه عنواني براي اين تصوير انتخاب مي كنيد؟

جانبازان وسهميه دانشگاهها(2)...

Sun, 06 May 2012 16:01:00 GMT

...دوجلسه از موضوع بحث قبلي گذشته است قبل از كلاس خودش رابه من مي رساند ومي گويد من هنوز از سئوال وجواب آن روز قانع نشده ام مي خواهم دوباره دراين مورد بحث شود،مي گويم درس كمي عقب است اگر آخرساعت وقت بود حتما" بحث مي كنيم .. زنگ تفريح تمام شده است. به كلاس مي روم يك راست مي روم سراغ درس .... درس دادن تمام مي شود مي خواهم از دانش آموزي بخواهم از روي درس بخواند .. دانش آموز موردنظربلند مي شود مؤدبانه مي گويد :آقا خودمون بعدا" مي خونيم اجازه بدين سئوالمونو بپرسيم.. تعدادي از بچه ها اوراتأييد مي كنند ... درباره هفته آينده وكارهايي كه بايد انجام شود توضيح مختصري مي دهم واز او مي خواهم صحبت كند. مي ايستد ومي گويد...

جلسه گذشته درباره سهميه رزمندگان وجانبازان وخانواده شهدا توضيحاتي داديد وايران را باروسيه وامريكا وآلمان مقايسه كرديد اما من از آن صحبت ها قانع نشدم درفاصله جلسه قبلي تا الآن مطالعات پراكنده اي هم داشته ام از اينترنت وگفتگو با دانشجوها هم استفاده كرده ام آنچه در ديگر كشورها انجام مي شود حفظ كرامت انساني بازماندگان جنگي وخانواده هاي آنان است و بيشتر حمايت دولت از اين گروه،امتيازات مادي وحمايت هاي اجتماعي است واين موضوع - تأكيدمي كند تاجايي كه من فهميده ام – به هيچ عنوان به سهميه بندي براي ورود به دانشگاهها منجرنشده است ...كمي مكث مي كند بعد ادامه مي دهد ... من اصلا" با اين كه اين موضوع حق آنهاست يانه مشكلي ندارم سئوالم اين است كه من چقدربايد درس بخوانم وتاكجا بايد خودرا به زحمت بيندازم تابتوانم با سهميه ها رقابت كنم؟خواهرمن دانشجوي كارشناسي ارشد است ودارد براي دكترا آماده مي شود گاهي وقتها نااميد است با وجود آن كه بيشتر نمراتش خوب است وحداكثرتلاشش رامي كند اما مي گويد با توجه به تعداد محدود دانشجو و وجود سهميه ها شانس ادامه تحصيل برايم كم است و غُر مي زند گناه خواهر من چيست؟ اگر كشور به مهندسين باكيفيت،پزشكان بامعلومات،معلمان ماهر و باسواد،قضات دانا وافرادمتخصص ديگر نياز دارد واضح است كه اين عده رابايد از بين بهترين ها گزينش كند وبهترين ها از دل رقابت سالم وعادلانه اي كه براي همه يكسان است بيرون خواهند آمد ،سهميه نوعي بي عدالتي آموزشي است كه در بلند مدت به نابرابري هاي علمي واجتماعي وحتي تضادطبقاتي كه دركتاب درباره آن بحث كرديم خواهد افزود .....

مي نشيند،كلاس ساكت است احساس مي كنداز اين كه حرفش رازده است راحت شده است!ولي هنوز منتظر است، منتظر تأييد يا تكذيب ديگران ؛ كسي چيزي نمي گويد يكي از دانش آموزان همانطور كه نشسته است مي گويد خب اين حق آنهاست وتصميمي است كه دولت گرفته است ما چه كنيم؟

وارد بحث مي شوم از نفر و نظرآخرشروع مي كنم مي گويم اولا" همه ي قوانين مصوب مجلس يا دولت،تصميمات انساني اند وممكن است درست يا نادرست باشند ؛ثانيا" بايد بررسي كنيم كه اين به قول شما«حق»راچگونه به آنها بدهيم؟ آيا راهش همين است كه برگزيده ايم ؟آيا راه ديگري وجود ندارد؟آيا مثلا نمي توان شرايط تحصيل بهتري رابراي آنها دردبستان ودبيرستان فراهم كنيم وبدون درنظرگرفتن سهميه،آنها را درآزمون ورودي دانشگاهها (باهمه ايرادهايي كه دارد) به صورت يكسان واردكنيم وبهترين آنها را درمشاغل مهم مديريتي،درماني،اداري و.. به كارگيريم؟ اصلا" با درنظرگرفتن سهميه ها وانمودكرده ومي كنيم كه «راه خوشبختي از دانشگاه مي گذردو آنها نيز مي خواهند به هرروشي از اين حق استفاده كنند...» بعد ادامه دادم اين موضوع به سالهاي جنگ برمي گردد درشرايط جنگي،كشور درحالت فوق العاده قراردارد ومسئولان اداره كننده جنگ براي مديريت بهتر،تصميماتي مي گيرند كه درآن شرايط شايد قابل دفاع هم باشد اما باگذشت زمان وتغيير شرايط،بازنگري درآن تصميمات ضروري به نظر مي رسد.

تاجايي كه به ياد دارم يكي دوبار مجلس شوراي اسلامي براي تغيير اين موارد دست به كارشد وحتي شنيده ام كه لايحه يا احتمالا"طرح جامع جانبازان وايثارگران درحال تنظيم وتصويب است وقرار است دراين سهميه ها تغييراتي داده شود اما اين كه نتيجه اين مصوبه به كدام سو متمايل است راهنوز نمي دانم ولي اگر نتيجه اين مصوبه دوباره بر راه يافتن گروهي با استفاده از سهميه(هرنوع سهميه اي براي هرگروهي) براي كسب رتبه هاي علمي باشد باز جاي نقد وپرسش باقي مي ماند.

رزمندگان دوران جنگ زحمات زيادي براي كشور متحمل شده اند براي آنان بايد امكانات مالي فراهم كرد،مشكل اقتصادي ودرماني شان رابرطرف كرد، نگراني ها فكريشان را كم نمود و... ولي فرزندانشان بايد بدانند براي رسيدن به جايگاه علمي وبه دست گرفتن مسئوليت هاي علمي و اداري بايد همانند ديگران كه شايد يتيم وبي سرپرست وبدسرپرست هم دربينشان كم نباشندوكسي از آنها حمايتي نمي كند درآزمون شركت كنند درآن صورت به عدالت نزدبكتر شده ايم.

دوباره بلند مي شود،مي گويدمن از ابتدا مي خواستم همين رابگويم حق همه رزمندگان برخورداري از يك زندگي آبرومند مادي است اين كه فرزندانشان كجا وچگونه ودركدام رشته درس بخوانند به استعداد،تلاش وپشتكار وهمت خودآنان بستگي دارد ....

زنگ را زده اند ولي بچه ها هنوز عزم رفتن ندارند علتش اين است كه امروز ساعت بعدي هم به كلاسشان اضافه شده است امروز 8ساعت كلاس دارند وبايد براي شركت در امتحانات آخرسال وبعد كنكور آماده شوند نگرانند ،نگران از آينده اي كه مبهم است واز آزموني كه نتيجه اش فقط با تلاش وپشتكارفردي دانش آموز به دست نمي آيد ابروباد ومه وخورشيدوفلك بايد دست به كارشوند تاشايد فرجي شود اينجا ديگر به پشتكارنمره نمي دهند......

از اين انتخاب تاانتخاب ديگر

Fri, 04 May 2012 22:27:00 GMT

انتخابات تمام شد«مهم وغير مهم انتخابات»رابيشتر بشناسيم

اكنون كه اين مطلب را كه براي مرحله اول انتخابات نوشته بودم دروبلاگ قرارمي دهم هنوز نتايج مرحله دوم انتخابات مجلس نهم اعلام نشده است اين راگفتم كه گمان كساني به اين نرود كه چون نتيجه انتخابات اينگونه يا آنگونه شده اينها رانوشته ام بهتر است بدانيم :

مهم نيست كه چه كسي براي چه كسي تبليغ مي كرده است .

مهم نيست كه دردلمان از چه كسي تنفر داشته ايم كه مبادا رأي بياورد!.

مهم نيست كه اصلا" درانتخابات شركت كرده ايم يانه!

مهم نيست كه ديگران را به رفتن به پاي صندوق رأي تشويق كرده ايم يا دلسرد.

مهم نيست كه دربرگزاري انتخابات از جيبمان هزينه كرده ايم يا نه!

مهم نيست كه در عرصه تبليغات درآمدي كسب كرده ايم يانه!

مهم نيست كه باشناخت،راي داده ايم يا تحت تاثير سفارش ِبدون ِتحقيق ِديگران،انتخاب كرده ايم!!

مهم نيست كه مي دانيم وظيفه نماينده چيست يا نمي دانيم!

مهم نيست كه نماينده اي كه برگزيده ايم مي داند وظيفه اش چيست يا نمي داند!

مهم نيست كه نماينده برگزيده،همشهري وهم مسلكي ماست يااز شهر و دار و دسته ديگري است.

مهم نيست كه فرد برگزيده بر آرمانهاي خويش ايستاده است يا فقط شعارداده است.

مهم نيست كه هزينه تبليغات برگزيده وبرنگزيده ها ازكجا تأمين شده و چه كساني پشتيبانشان بوده اند

مهم نيست كه......

اينها هيچ كدام مهم نيست ... اما.......

*** ***

مهم اين است كه:

رقابت ها پس از پايان انتخابات اگر به رفاقت هم تبديل نمي شود به دشمني تبديل نشود .

مهم اين است كه:

اين همه حساسيت درانتخاب شدن ونشدن افراد بعد از انتخابات هم ادامه داشته باشد.

مهم اين است كه:

جلسات مكرر با نامزد برگزيده به صورت متوالي وبا همان صراحت وحساسيت ادامه يابد

مهم اين است كه:

نماينده درخدمت مردم باشند نه مردم درخدمت او

مهم اين است كه:

فردبرگزيده، نماينده كساني كه به او رأي نداده اند هم هست، يادمان باشد.

مهم اين است كه:

بدانيم باانتخاب يك فرد و سپردن كارها به اميدخدا مشكلات جامعه حل نمي شود بايد پيگير وحساس بود .

مهم اين است كه:

ميان فرد برگزيده ومردم عهدي بسته شده است كه درحيطه ي وظايف نمايندگي قابل تعريف وپيگيري است ،پيگيرش باشيم

مهم اين است كه:

افراد تبليغ كننده براي نامزد برگزيده بايد بيشتر از ديگران برتعهدات او پاي فشاري كنند وتا دستيابي مطالبات برحق مردم كوتاه نيايند.

مهم اين است كه:

اين انتخاب بر رشد اجتماعي مردم اضافه كند وآنان را با وظايف خود و وظايف نماينده، بيش از گذشته آشناسازد .

مهم اين است كه:

مردم ما درهمه روزهاي سال به اندازه ي روزهاي انتخابات،مهم به حساب آيند!نه فقط درروزهاي انتخابات...

....خيلي چيزها مهم است وخيلي چيزها مهم نيست ...

«مهم اين است كه اين خيلي چيزها را از آن خيلي چيزها تشخيص دهيم»

جانبازان وسهميه دانشگاهها(1)...

Wed, 02 May 2012 01:31:00 GMT

اعتراض دارد بلند مي شود تااعتراضش رادرقالب پرسشي مطرح كند،مي گويد چرا به جانبازان وفرزندانشان سهميه مي دهند؟اصلا" وجود سهميه ها چه لزومي دارد؟چندنفر ديگر هم بااشاره ي سر آن راتأييد مي كنند .. كلاس نسبتا" ساكت است كمي فكر مي كنم مي پرسم كداميك از شما مراسم سالگرد جنگ هاي جهاني يا جنگ امريكا با ويتنام را ديده ايد؟ كسي چيزي نمي گويد...مي پرسم آيا ديده ايد براي ژنرالها وسربازان ارتش امريكا كه سالها پيش درجنگ حضور داشته اند مراسم يادبود بگيرند ..يكي بلند مي شود ودر باره فيلمي كه ديده است توضيح مي دهد .. مي گويم از زمان تشكيل دولت امريكا تاكنون جنگي عليه اين كشور صورت نگرفته آنچه بوده حمله امريكا به ديگر كشورها براي حفظ منافع خود بوده است واين همه بزرگداشت وحقوق مادي وغيرمادي سربازان،براي حضور دراين حمله هاست....

سكوت برقراراست به نظر مي رسد زياد قانع نشده اند يكي مي پرسد چرا بايد به فرزند جانبازي كه خودش جنگ را نديده است سهميه بدهند...مي پرسم تو مي داني جانباز جنگي يعني چه؟مي گويد بله! از او مي خواهم توضيح بدهد،مي گويد كسي كه درجنگ عضوي از اعضاي بدنش را درراه كشور از دست داده است؛ مي پرسم همه جانبازان دريك رده قرار دارند ؟ فكر مي كند ومي گويد نه! بعضي درصد جانبازي بالاتري دارند ومشكلات جسمي وروانيشان بيشتر است مي پرسم آيا كسي كه قطع نخاعي است يا شيميايي شده وبه سختي نفس مي كشد آدم معمولي است ؟مي گويد معلوم است كه نه! مي گويم اگر پدرهريك از شما جانباز جنگي بود و روي تختي دراز كشيده بود وبراي نفس كشيدن هم به كمك ديگران نياز داشت باز هم با پدر امروزيتان برابر بود؟آيا پدري كه از گردن به پايين فلج است وقدرت حركت ندارد با پدرمعمولي شما كه ممكن است فقير،عصباني وكم حوصله هم باشد برابر است ؟باز هم سكوت... يكي از ته كلاس برمي خيزد صدايش قاطع است مي گويد ما با سهميه اين افراد مخالف نيستيم آنچه شما گفتيد درست است اما من كساني رامي شناسم كه روي جبهه وجنگ رانديده اند وبه معناي رايج،جانباز هم نيستند اما فرزندانشان از سهميه استفاده كرده ومي كنند وخودشان هم سالهاست از حقوق جانبازي ومدرك تحصيلي بالاتر استفاده مي كنند.....

نگاه بعضي متعجب است وبعضي ديگر باچشم وسر آن راتأييد مي كنند .ايستاده ام، مي گويم من هم عده كمي را مي شناسم كه احتمال مي رود از اين سهميه ها درست وبه جا استفاده نكرده اند اگر چنين باشد من هم با دادن سهميه مخالف هستم وآن را پايمال كردن حقوق ديگران مي دانم اما....

دربين جانبازان چند درصد اينگونه اند؟آيا ما اين حق را داريم كه باديدن چند درصد،خلافكاري در گرفتن درصد جانبازي،حقوق قانوني وانساني همه جانبازان را ناديده بگيريم؟ تأييد مي كنند كه اين حق رانداريم ولي معلوم است كه همان چند درصد غيرقانوني را هم برنمي تابند ....

نمي دانم سهميه ها تاچه زماني ادامه خواهند داشت اما اين را مي دانم كه اگر افرادي كه به غلط در زمره سهميه بگيران جاي گرفته اند مورد بازبيني وارزيابي مجدد قرارنگيرند درحق كساني كه جان خود رابراي اين آب وخاك گذاشته اند جفا شده است سهم خانواده هاي شهدا(منظورم فرزندان شهداست) غيرقابل انكار وچانه زني است ......

اين گفتگو درجلسات بعدي ادامه يافت دنباله مطلب رابعدا" خواهم نوشت فعلا"....

چرا ما شورت هاي يکسان نمي پوشيم؟

Tue, 17 Apr 2012 14:31:00 GMT

لطفا"ابتدا اين نوشته راتا پايان بخوانيد..چندلحظه فكر كنيد و...بعد قضاوت كنيد..عجله نكنيد!!

چرا شورت هاي زنانه و مردانه ؛ مدل هاي مختلفي دارند؟
اصلا از سوالم تعجب نکنيد! اين يک سوال جدي و خيلي خيلي بنيادي است. چيزي که اگر همه ي آدم ها به آن فکر کنند و جوابش را به دست بياورند، دنيا گلستان مي شود .
انواع شورت زنانه :
شورت هاي زنانه مدل هاي بيشتري دارند. ولي اين فقط دليل تنوع طلبي زنان نيست. به هيچ عنوان! بلکه نشان دهنده ي تنوع طلبي مردها هم هست (خيلي هم بد فکر نکنيد، مطمئنا منظورم زن و شوهرهايي هستند که به هم محرمند)!
شورت هاي ساده داريم. شورت هاي تورتوي، شورت هاي بندي، شورت هاي گل گلي، شورت هاي خيلي نازک، شورت هاي پاچه دار و خلاصه انواع و اقسام ديگري که هر کدامش يک کاربردي هم دارد. بعضي ها بيشتر از اين که بپوشانند، تاکيد مي کنند!!! بعضي ها هم براي شرايط جنگي ساخته شده اند!
انواع شورت هاي مردانه :
شورت هاي مردانه، اصولا از تنوع کم تري برخوردارند. شايد دليلش عدم حساسيت خانم ها به اين مقوله است (باز هم تاکيد مي کنم؛ خانم هاي محرم شرعي) چند تا مدل داريم: شورت پهلوي، شورت مامان دوز، شورت با جاي خواب، شورت بي جاي خواب، شورت گل گلي (با خانم ها مشترک نيست چون اين يکي را فقط پدربزرگ ها استفاده مي کنند)، شورت چهل تکه (جديدا مد شده و خيلي هم تنوع رنگي دارد)
چرا ما شورت هاي يکسان نمي پوشيم؟
شورت اصولا خصوصي ترين، دروني ترين و پنهان ترين لباس انسان است. سواي کاربردهاي انکار ناپذيري که براي خانم ها در هنگام پوشيدن دامن و جهت جلوگيري از نتيجه گيري مردهاي چشم چران دارد، کاربرد شورت خيلي هم زياد نيست. البته در کشورهاي اروپايي و امريکايي که ملت با شورت کنار دريا لم مي دهند و ليموناد (البته کافرهاي شان چيزهاي ديگري هم مي خورند) مي نوشند، کاربردهاي تزييني هم پيدا مي کند ولي مسلم است که آدم تا لباس هاي اصلي اش را درنياورد ؛ شورتش معلوم نمي شود!
تا به حال از خودتان پرسيده ايد که چرا آدم ها شورت هاي يک ساني نمي پوشند؟ و اين همه تنوع رنگ و مدل در لباسي که شايد شبي يک بار ديده شود (آن هم براي محرم شرعي!! البته استثناء هم وجود دارد. چون ممکن است شب نباشد و روز باشد؛ يک بار نباشد و چند بار باشد ؛ محرم نباشد و نامرحم باشد) براي چيست؟
جواب اين سوآل خيلي اهميت دارد :
انسان، براي دروني ترين و شخصي ترين چيزهايش، دست به انتخاب مي زند. مدل هاي خاص، رنگ هاي خاص، اندازه هاي خاص، هر کدام بستگي به فرد و سليقه ي او دارد. در هر کشوي لباسي هم که بگرديد، دست کم سه تا شورت مي توانيد پيدا کنيد. طرف اگر خيلي هم به لباس زيرهايش بي توجهي نشان دهد، حداقل سه تا شورت را دارد.
حالا...
سوآلات مهم :
شورت که ديده نمي شود، چرا اين قدر تنوع رنگ و مدل دارد؟
شورت که ديده نمي شود، چرا ما به آن اهميت مي دهيم؟
شورت که ديده نمي شود، چرا در خريدنش، معيارهاي خاص خودمان را داريم؟
شورت که ديده نمي شود، چرا يک پاره پوره اش را نمي پوشيم؟
جواب هاي مهم :
چون انسان براي انتخاب خصوصي ترين چيزهايش، خودش تصميم مي گيرد و حرف ديگران برايش اهميت ندارد. وقتي اين «چيز خصوصي» اهميت پيدا مي کند، که در معرض ديد عموم قرار مي گيرد. جالب است که ما با اين که مي دانيم ممکن است شورتمان در طول روز ديده نشود (مگر چه اتفاقي بيافتد !!) بازهم چيزي مي پوشيم که هم سالم و هم تميز باشد. شورتي را مي پوشيم که اذيتمان نکند. تنگ نباشد. گشاد نباشد. خودمان دست کم از مدل و رنگش خوشمان بيايد (موارد بهداشتي اش را هم خودم مي دانم. خواهشا به موارد بهداشتي شورت، گير ندهيد.)
وقتي يک شورت پاره پوره مي پوشيم، در طول روز همه اش به اين فکر مي کنيم که چه قدر مؤذب و ناراحتيم. انگار همه دارند مي بينند!
نتيجه ي مهم 1 :
شورت آدم و شعور آدم (منظور همان طرز تفکر است)، شباهت هاي زيادي با هم دارند . طرز تفکر و شعور هم پنهاني ترين بخش ماست که وقتي حرف مي زنيم يا چيزي مي نويسيم، پيدا مي شود. فکر کنيد چه قدر بد است وقتي آدم شلوار ذهنش را با کلمات پايين مي کشد و شورت شعورش را نشان مي دهد وهمه مي بينند که آن زيرچه خبراست !!
نتيجه ي مهم 2 :
همان طور که ما در کوچه و خيابان راه نمي افتيم و شلوار ملت را پايين نمي کشيم که ببينيم شورتشان چه مدلي يا چه رنگي است، شعور و درک و ايمان و عقيده ي افراد را هم نبايد مورد تجسس قرار داد. به ما چه مربوط است که طرف در زندگي خودش چه کار مي کند؟ به ما چه که زير شلوار زندگي اش، چه شورتي را پوشيده است؟ به ما چه که راه بيافتيم و در به در و خانه به خانه، شلوار مردم را پايين بکشيم و از خصوصي ترين چيزهاي زندگي شان سر در بياوريم؟
هر کس براي خودش اعتقاداتي دارد. مدلي را انتخاب مي کند. چيزي را مي پسندد. وقتي هم لباسش را درآورد، اين ما نيستيم که به او بگوييم : «اوه ! اين ديگر چه شورتي است که پوشيده اي؟» بلکه او خود بايد به فکر اين قضيه باشد. ما فقط نگاه مي کنيم و در نهايت به قضاوت مي نشينيم. نه اين که بپريم شورت طرف را بيرون بکشيم و مدلي را که خودمان دوست داريم، به لنگش ببنديم !
اگر کسي را ديديد که لباس درست و حسابي پوشيده؛ اما شورتش پاره است و با بي خيالي، همان را در معرض نمايش گذاشته، شما به راحتي مي توانيد دريابيد که لباس فاخر تنش، پشيزي ارزش ندارد.
*
متاسفانه داريم همگي دچار اين بلا مي شويم. لباس هاي فاخر و شورت هاي کهنه و کثيف. چيزي که به آن «ظاهر سازي» مي گويند !
*
اميدوارم اگر روزي، مجبور شوم که لباسم را در منظر عموم از تن بيرون کنم، دست کم، شرمنده ي شورتم نباشم

برگرفته از اين نشاني كه با ايميل يك دوست به دستم رسيد

زندگي مهاجران افغان درايران از زبان شاعري افغاني

Sun, 08 Apr 2012 14:36:00 GMT

محمدكاظم كاظمي در1346شمسي درهرات افغانستان متولد شد در1354به كابل كوچ كرد وتاآخردبيرستان دراين شهردرس خواند درسال 1363به ايران آمد وپس از اتمام دوره دبيرستان دررشته مهندسي عمران از دانشگاه فردوسي مشهد فارغ التحصيل شد . از سال 1365 به فعاليت هاي ادبي روي آورد وآن را تادهه هفتاد ادامه داد انتشارمثنوي «بازگشت» او درفروردين 1370مايه شهرت او شد او علاوه برسرايش شعر درزمينه هاي آموزش شعروبرگزاري محافل وانجمن هاي ادبي مهاجرين افغان درايران وانتشار نقدها ومقالاتي درمطبوعات وتاليف و ويرايش كتابهايي درزمينه ادبيات فارسي فعاليت كرده است شعر بازگشت او از دوران سخت زندگي افغانها درايران حكايت دارد :

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پياده آمده بودم‌، پياده خواهم رفت

‌طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد

و سفره‌اي که تهي بود، بسته خواهد شد

و در حوالي شبهاي عيد، همسايه‌!

صداي گريه نخواهي شنيد، همسايه‌!

همان غريبه که قلک نداشت‌، خواهد رفت

‌ و کودکي که عروسک نداشت‌، خواهد رفت‌
***

منم تمام افق را به رنج گرديده‌،

منم که هر که مرا ديده‌، در گذر ديده

‌منم که ناني اگر داشتم‌، از آجر بود

و سفره‌ام ـ که نبود ـ از گرسنگي پر بود

به هرچه آينه‌، تصويري از شکست من است‌

به سنگ‌سنگ بناها، نشان دست من است

‌ اگر به لطف و اگر قهر، مي‌شناسندم‌

تمام مردم اين شهر، مي‌شناسندم

‌ من ايستادم‌، اگر پشت آسمان خم شد

نماز خواندم‌، اگر دهر ابن‌ملجم شد
***

طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد

و سفره‌ام که تهي بود، بسته خواهد شد

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پياده آمده بودم‌، پياده خواهم رفت‌
***

چگونه باز نگردم‌، که سنگرم آنجاست‌

چگونه‌؟ آه‌، مزار برادرم آنجاست‌

چگونه باز نگردم که مسجد و محراب‌

و تيغ‌، منتظر بوسه بر سرم آنجاست

‌ اقامه بود و اذان بود آنچه اينجا بود

قيام‌بستن و الله اکبرم آنجاست‌

شکسته‌بالي‌ام اينجا شکست طاقت نيست

‌کرانه‌اي که در آن خوب مي‌پرم‌، آنجاست

‌ مگير خرده که يک پا و يک عصا دارم‌

مگير خرده‌، که آن پاي ديگرم آنجاست‌
***

شکسته مي‌گذرم امشب از کنار شما

و شرمسارم از الطاف بي‌شمار شما

من از سکوت شب سردتان خبر دارم‌

شهيد داده‌ام‌، از دردتان خبر دارم‌

تو هم به‌سان من از يک ستاره سر ديدي‌

پدر نديدي و خاکستر پدر ديدي‌

تويي که کوچه غربت سپرده‌اي با من‌

و نعش سوخته بر شانه برده‌اي با من

‌تو زخم ديدي اگر تازيانه من خوردم

‌تو سنگ خوردي اگر آب و دانه من خوردم‌
***

اگرچه مزرع ما دانه‌هاي جو هم داشت

‌و چند بته مستوجب درو هم داشت

‌اگرچه تلخ شد آرامش هميشه تان

اگرچه کودک من سنگ زد به شيشه تان‌

اگرچه متهم جرم مستند بودم‌

اگرچه لايق سنگيني لحد بودم

‌ دم سفر مپسنديد نااميد مرا

ولو دروغ‌، عزيزان‌! بِِحل کنيد مرا

تمام آنچه ندارم‌، نهاده خواهم رفت‌

پياده آمده‌بودم‌، پياده خواهم رفت

‌ به اين امام قسم‌، چيز ديگري نبرم‌

به‌جز غبار حرم‌، چيز ديگري نبرم‌

خدا زياد کند اجر دين و دنياتان‌

و مستجاب شود باقي دعاهاتان

‌ هميشه قلک فرزندهايتان پر باد

و نان دشمنتان ـ هر که هست ـ آجر باد

-----------------------------------

درپاسخ به وي محمدعلي بهمني شاعر بلند آوازه ايراني شعر زير راسروده است :

به عمر مثنوي‌ات با تو زيستم‌، شاعر

و سخت بدرقه‌ات را گريستم‌، شاعر

اگر چه در همه‌جا آسمان همين‌رنگ است‌،

قبول مي‌کنم‌، اينجا دل شما تنگ است‌
درنگ کن که دلم با تو همسفر شده‌است‌
سفر؟ نه‌، آه‌... دلم با تو دربه‌در شده‌است‌
تو ساده گفتي و من نيز ساده مي‌گويم‌
پياده‌ام و رفيقي پياده مي‌جويم‌

طلسم غربت شاعر شکستني است مگر؟

عزيز من‌! مگر اين سفره بستني است دگر؟

تو و گرسنگي‌ات جاودانه‌ايد، عزيز!

هميشه راوي اين تازيانه‌ايد، عزيز!

صداي گرية تو زير سقف من باقي است‌
فقط براي من و تو گريستن باقي است‌

چه فرق مي‌کند اين بار در حوالي عيد
تو خنده‌کردي و همسايه‌اي دگر گرييد
چه کودکان که به تاراج رفت قلّکشان‌
چه جامه‌ها که دريدند از عروسکشان‌
دوباره باغ‌ِ من و اين شکوفه‌هاي يتيم‌
و سفره‌اي که کريمانه مي‌شود تقسيم‌

چگونه مي‌شود اي همزبان‌! زبان را کشت‌
سکوت کرد و به لب بغض بي‌امان را کشت‌
چگونه مي‌شود آيا گلايه نيز نکرد
که ميهمان به سر سفره ميزبان را کشت‌
ميان گندم و جو فرق آنچناني نيست‌
کسي به مزرع ما اعتبار نان را کشت‌
هر آنچه ميوه در اين باغ‌، رايگان شما
ولي عزيز من‌! اين فصل‌، باغبان را کشت‌

ببخش‌، با همة درد و داغ‌، مي‌دانم‌
نمي‌توان به يکي ابر، آسمان را کشت.