حسام ســرا

دلنوشت جواني

Sat, 16 Aug 2008 08:51:00 GMT

.........

بار اول كه به مشهد رفتم جوان بودم وعاشق ....

بار دوم كه به مشهد رفتم جوان بودم وعاشق.....

..........

اين بار كه به مشهد آمدم باز شور جواني دارم وفكر كنم عاشق باشم.....

پي نوشت ها :

1- جواني يك كيفيت است نه كميّت؛ بسياري در جواني روزگار را از دست رفته مي دانند(مي بينند) وخود را بازنشسته كرده اند وبسياري ديگر ــ وشايد اندكي !!ــ دردوران پيري هنوز عشق به زندگي دارند و آدمي از حضورشان سيرنمي شود ،از اين رو پيري وجواني به سن خاصي تعلق ندارد .

2- هر مكاني كه بتواند انساني را به ياد خدا بيندازد مقدس است حال مسجد باشد يا امامزاده يا حرم يا....بسياري از كساني كه به زيارت آمده اند خواسته اي دارند، مستاصل از همه جا به اينجا پناه جسته اند اما سئوالي كه ذهنم را مثل خوره مي خورد اين است كه اگر بامديريت درست منابع مختلف( انساني ، مالي و...) مشكلات مادي ، پزشكي ، مسكن، وام ، ازدواج ، اشتغال و...مردم حل مي شد دعاي مردم در اين اماكن حول كدام محورها بود وبراي چه چيزهاي دست به دامان ائمه مي شدند ؟

] از همه دوستاني كه موفق به پاسخگويي نظرات ارزشمندشان نشدم عذر خواهي مي كنم اميد كه نوشته هاي ارزشمندشان مثل گذشته چراغ راهم باشند وبيشتر ازگذشته از آنان بياموزم ].

خلقيات ما ايرانيان

Fri, 08 Aug 2008 01:57:00 GMT

دو صفحه، نوشته ساده از کتاب "خلقيات ما ايرانيان" به قلم روانشاد محمد علي جمال زاده

.....مهموني مي ديم اونهايي که دوست داريم و نداريم رو دعوت مي کنيم. يواشکي به لباس هاي اونهايي که دوست نداريم مي خنديم. بعد که رفتند با دوست هاي خودموني مون مي شينيم به حرفهاشون مي خنديم! توي مهموني واسه همديگه جوک ترکي مي گيم! جوک لُري مي گيم! اصفهاني ها رو مسخره مي کنيم. مي گيم کاشوني ها ترسواند! رشتي ها بي غيرتند! کردها خرمتعصب هستند! آباداني ها لاف مي زنند! پايين شهريها رو آدم حساب نمي کنيم! مرز بين پايين شهر و بالاي شهر رو هم خودمون تعيين مي کنيم! اونها که از قلهک پايينتر رو قبول ندارند شيک ترند! شهرستاني ها هم بهتره برند جلو بوق بزنند! وقتي يکي از فاميل هامون شهرستان زندگي مي کنه و ما يهويي از دهنمون مي پره ،فوري توضيح مي ديم که طرف بخاطر شغلش که مدير فلان کارخونه است اونجا زندگي مي کنه! بشقاب و ليوان هاي فرانسوي مي خريم! لوسترهاي ساخت چين مي خريم! شکلات آيدين هديه نمي بريم چون ايرانيه کلاسش پايينه! موقعي که اتوبوس مياد حمله مي کنيم! اگه اوضاع بحراني بشه با آرنجمون مي زنيم به کناري ها راه رو باز مي کنيم! آخه خسته هستيم بايد زودتر بريم خونه! وقتي کسي نباشه هم همين که مي شينيم با ماژيک پشت صندلي ها يادگاري مي نويسيم که دفعه ديگه که سوار شديم به دوستامون هنرمون رو نشون بديم! شب چهارشنبه سوري ترقه پرت مي کنيم پشت پاي زن همسايه که وقتي پريد بخنديم! وقتي تيم فوتبال مورد علاقه مون توي مسابقه مي بازه شيشه اتوبوس واحد رو مي شکنيم! سيزده بدر گند مي زنيم به طبيعت! يعني هميشه اينکارو مي کنيم نه فقط سيزده بدرها! فحش خواهر و مادر مي ديم! به همديگه! به دين و مذهب! و عربها و غيره! اما تا مشکلي پيش مياد ميگيم يا فلان امام! و در لوس آنجلس هم بيشتر سفره حضرت عباس باز مي کنيم تا توي تهران. ما همه مادرزادي سياستمدار به دنيا اومديم اما استراتژي تک تکمون با همديگه و با تمام دنيا متفاوته براي همين در هيچ موردي باهم توافق نداريم و بازهم به هم فحش مي ديم! سه تا که ميشيم پنج نظر متفاوت داريم و هممون خيال ميکنيم حق داريم. ما به اجدادمون خيلي احترام مي ذاريم! مخصوصاً داريوش و اينها! وقتي سر قبرشون ميريم حتماً يه يادگاري هم با هرچي که دستمون باشه روي در و ديواراش مي کنيم! ما امام زاده مي سازيم! بعد پول مي ندازيم و از امام زاده مي خوايم که مشکلاتمون رو حل کنه! ما روز عاشورا تاسوعا نذري مي ديم! اما براي اينکه زعفرون گرونه روي پلو گلرنگ مي ريزيم! ما احتمالاً غير از رامسر و کلاردشت جاي ديگه اي از ايران رو نديديم اما حتماً دوبي رفتيم و فروشگاه عرض الهدايا رو ديديم! بي برو برگرد هم يه عکسي توي صحرا روي شنها گرفتيم که به همسايه ها نشون بديم! ما رانندگيمون حرف نداره! رانندگي بدون فحش و فضيحت برامون معني نداره! چراغ راهنمايي عابرپياده، موتورسوار هاي آدمخور .... فقط يک کلمه از هر مورد کافيه ! ماها سينما نمي ريم و عوضش عشق مي کنيم قبل از اينکه فيلم روي پرده سينما بره سي دي شو ببريم خونه! ما - مخصوصاً لوس آنجلسي هامون- وقتي کانال تلويزيوني درست مي کنيم يا هيمنطوري آب دوغ خياري ميارندمون توي يه برنامه اي مجري بشيم يا گزارش بديم يا خداي نکرده به عنوان کارشناس حرف بزنيم از هر سه تا کلمه اي که مي گيم چهار تاش انگليسيه اونهم با هزار تا عشوه و ناز و غمزه شتري و صد البته تلفظ صد درصد غلط ! ماها عاشق رقص عربي هستيم! هرچي هم سنمون ميره بالاتر علاقه مون به اين رقص که تا ابد يادش نمي گيريم هي بيشتر و بيشتر ميشه و اصرار مي کنيم که بايد توي همه مهموني ها هنرمون رو نشون بديم!البته دوستان خيلي اصرار مي کنندا وگرنه ماها همه خجالتي هستيم و رقصمون نمياد. ما توي خيابون زل مي زنيم به سينه زن ها! کوچيک يا بزرگ مهم نيست! مهم اينه که وقتي خانومه نزديک شد يه متلک آبدار نثارش کنيم........ما از اينکارا خيلي مي کنيم! به آذري ها متلک مي گيم. اونارو مسخره مي کنيم و براشون جوک مي سازيم. ولي بهترين و مفيد ترين دوستامون آذري هستند.

اما سه چيز براي ما خيلي مهمه: يک: ما هيچ وقت اجازه نخواهيم داد که روي هيچ نقشه اي خليج فارس به خليج عربي تبديل بشه! دو: حواسمون هست که هر جا اسمي از فيلم کارتوني سيصد برده شد اعتراض کنيم. نامه بنويسيم. طومار اينترنتي امضاء کنيم. که چرا قيافه ما ايراني ها رو اين قدر وحشتناک کشيدند! آخه ما ايراني ها اونقدر هم وحشتناک نيستيم! سه: دولت کشورمون بايد مثل دولت سوئد و نروژ باشه دموکرات ،عشقي ،مهربان با يک شرط: ما همون آدمهايي که در بالا گفتيم بمونيم!

دراين زمينه كتاب جامعه شناسي خودماني نوشته حسن نراقي هم مطالب مفيدي دارد البته درد را نشان داده درمانش مي ماند به عهده هريك از ما .

اصل مطلب را در اين وبلاگ بخوانيد.

تقوا در محك مصاديق

Sat, 02 Aug 2008 05:00:00 GMT

تقوا يکي از نشانه هاي انسانهاي مومن شمرده شده است در زندگي روزمره نيز بارها از اين واژه استفاده مي کنيم اما تقوا يعني چه ومصاديق انسانهاي با تقوا چه کساني هستند ؟

فرهنگ معين تقوا را پرهيزگاري واطاعت از خدا دانسته ودهخدا آن راترسيدن از حق تعالي شانه، درعواقب امور مي داند .

ــ شايد بتوان انسان باتقوا را کسي دانست که درخفا ونهان از خدا مي ترسد واو را ناظر بر اعمال ورفتارش مي داند.

ــ باتقوا کسي است که «خودکنترل» است ، مي تواند خشم، احساسات سرکش، واکنش هاي ناخواسته وبه طور کلي خودش را کنترل کند واختيارش را به دست خويش داشته باشد .

ــ جايگاه خود را بيشتر وبهتر از ديگران مي شناسد ومي داند از عهده کدام کارها برمي آيد ،کدام کارها از عهده اش خارج است واگر کار يا مسئوليتي را از او درخواست کردند باتوجه به همين شناخت قبول مسئوليت مي کند وبي خود وبي جهت قبول هرنوع درخواستي را براي خودش« تکليف» نمي داند .

ــ درموقعيت هاي حساس مي تواند خودش را دربرابر جنس مخالف حفظ کند و از افتادن به ورطه فساد مصون بماند.

باوجود هشيار بودن نفس سركش، وقتي در بوته امتحان قرار گيريم وبه كاري كه در آن تجربه وتخصصي نداريم فراخوانده شويم وآن كار مزاياي مادي واجتماعي داشته باشد بعيد است دست ودلمان نلرزد وبتوانيم خودمان را كنترل كنيم وجواب «نه» بگوييم ،آيا باز هم تقوا داريم ؟ براي رسيدن به اين صفت اخلاقي وايماني كه همه اديان بر آن تاكيد وتاييد داشته اند چه راهي را بايد پيمود ؟