پائولو کوئلیو:
ماانسانها به شیوه هندیان بر سطح زمین راه مىرویم. با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت. در سبد جلو، صفات نیک خود را مىگذاریم. در سبد پشتی، عیبهاى خود را نگه مىداریم. به همین دلیل در طول زندگى چشمانمان فقط صفات نیک خودمان را مىبیند و عیوب همسفرى که جلوى ما حرکت مىکند. بدین گونه است که درباره ،خود بهتر از او داورى مىکنیم، غافل از آن که نفر پشت سرى ما هم به همین شیوه درباره ما مىاندیشد.
اسماعیل فصیح:
جامعه ما قهرمان زنده قبول نمی کند. باید مُرد تا قهرمان شد...!
ژوان هریس:
خیلی سخت است هنگامی که مردم فقط وقتی دوستت دارند که شخص دیگری باشی ...!
مارسل پروست:
هوس خودمان را بی گناهی و هوس دیگری را شقاوت می دانیم. این تضاد میان آنچه به خودمان و آنچه به دلدار مربوط می شود فقط درباره هوس نیست، درباره دروغ هم هست. دروغ ضروری ترین و رایج ترین وسیله محافظت است. اما همین دروغ آن چیزی است که توقع داریم هرگز به زندگی دلدار راه نیابد، چیزی که تجسس می کنیم، بو می کشیم، و همه جا مایه نفرت ماست.
